O tym, jak uruchomiłem swoje własne radio.
Pomysł podcastu „chodził za mną” jakiś czas. Oczywiście zdawałem sobie sprawę z rosnącej popularności zarówno wśród słuchaczy jak i autorów, osób podobnych do mnie, zawodowo zajmujących się jakimś kawałkiem wiedzy, poszukujących uwagi, kontaktów, relacji. Zawsze było jakieś „ale”. Jest taki talent, który mocno wpływa na wiele moich działań i sposób myślenia, jest to Relator. Relator należy zresztą do takiego specjalnego układu Re-Re-Re, czyli Relator, Responsibility, Restorative, który potrafi skutecznie gasić zapał i wybijać z głowy nowe projekty.
Relator nie widzi powodu odzywać się do nieznajomych. Relator nie lubi zabierać głosu jeśli nie uważa, że jest to absolutnie niezbędne. Relator z trudem czy poczuciem „obciachu” podejmuje się zadań, których celem jest osobisty rozgłos. Nie byłem w stanie tych obiekcji pokonać, w końcu ta surowość czy naiwna autentyczność to moja mocna strona.
Wyszło więc po Relatorowemu:
- Do podcastu namówili mnie najbliżsi i znajomi, którym ufam. Przyjąłem do wiadomości, że to świat potrzebuje mojego podcastu a nie moja próżność. Dostałem też na dobry początek hasztag Zagallupowani.
- Zrobiłem w tej sprawie charakterystyczny dla mnie „unik”, ponieważ bohaterami podcastu są moi goście i to im poświęcam najwięcej uwagi. Pełnię rolę gospodarza z największą skromnością.
- Znalazłem sobie ważny powód, do zabrania głosu w zatłoczonym już przecież „eterze”: opowiadanie o talentach w sposób prawdziwy, dzielenie się szczerze opowiedzianymi historiami moich gości, pokazywanie talentów na żywych przykładach ludzi, których znam czy nawet sam zagallupowałem.
Dalej poszło już łatwiej, musiałem tylko oddać sprawy w ręce Responsibility, czyli zrobić wszystko samodzielnie i po swojemu. Miałem już przecież do czynienia z prawdziwym radiem. Jeszcze jako student, nie mając nawet świadomości jakie wyróżnienie mnie spotkało, prowadziłem z Najdroższą „Klub Trójki” w Programie Trzecim Polskiego Radia. Podchodziliśmy do tego zadania z młodzieńczą fantazją, pisałem „scenariusz” audycji na kartce z zeszytu dzień przed nagraniem a gości zgarnialiśmy z ulicy, z ławki w parku, z kawiarni po drodze na Myśliwiecką. Wiele lat potem pracowałem w Grupie Radiowej Agory jako Dyrektor Nowych Mediów, w czasach kiedy Agora przytuliła akurat niechcianego w Trójce Marka Niedźwieckiego. Mieliśmy obok siebie gabinety. Marek to człowiek starego radia i jego prawdziwy magik. Moją rolą było wdrażanie cyfrowych innowacji, poprowadziłem wdrożenie projektu tuba.fm i miałem wizję połączenia intymności prawdziwego radia z personalizacją i platformą społecznościową, jak to dzisiaj oferuje Spotify. Wtedy było na to za wcześnie. Monetyzacja, głupcze!
No, nie o tym miało być, ale z przyjemnością zauważam, że różne epizody w moim życiu okazały się „po coś”. Nawet moje amatorskie granie, „szarpanie drutów” w młodości. W wieku średnim wróciłem do grania i odkryłem, jak dalece zmieniło się instrumentarium i narzędzia oferowane przez technologię. W ten sposób przesiadłem się na macbooka, by między innymi cieszyć się intuicyjnością aplikacji Garageband. Najpierw używałem jej do ćwiczeń i nagrań w domu, a teraz nagrywam w ten sposób swój podcast!
Sam ustawiam mikrofony, miksuję i edytuję dźwięk, montuję odcinki amatorskim narzędziem, które nie wymaga instrukcji obsługi (ponieważ ze strategicznego myślenia mam tylko Strategic). To wszystko dzieje się jakby przy okazji mojej normalnej pracy: studia nagraniowe są w Brain Embassy, gdzie funkcjonuję od paru lat, planowanie i produkcja odcinków to nowa rutyna związana z obsługą moich mediów. Sam robię grafiki i administruję kontem na Spotify. Oczywiście dżingiel nagrałem też sam, na gitarze, białym Stratocasterze podarowanym mi przez Najdroższą.
Najdroższa (na zdjęciu po prawej) była oczywiście pierwszą gościnią. Rozumiem to trochę tak, jakby mnie jeszcze za rękę odprowadziła na to pierwsze, najtrudniejsze nagranie. Teraz, mam nadzieję, pójdzie już górki.
